X
تبلیغات
کالج کارآفرینی تیوان

شعر: 

“خدا کند انگورها برسند

جهان مست شود 

تلوتلو بخورند خیابان‌ها 

به شانه‌ی هم بزنند 

رئیس‌جمهورها و گداها 


مرزها مست شوند 

و محمّد علی بعد از 17 سال مادرش را ببیند 

و آمنه بعد از 17 سال، کودکش را لمس کند .


خدا کند انگورها برسند 

آمو زیباترین پسرانش را بالا بیاورد 

هندوکش دخترانش را آزاد کند .


برای لحظه‌ای 

تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را 

کاردها یادشان برود 

بریدن را 

قلم‌ها آتش را 

آتش‌بس بنویسند .


خدا کند کوهها به هم برسند 

دریا چنگ بزند به آسمان 

ماهش را بدزدد 

به میخانه‌ شوند پلنگ‌ها با آهوها .


خدا کند مستی به اشیاء سرایت کند 

پنجره‌‌ها 

دیوارها را بشکنند 

و 

تو 

همچنانکه یارت را تنگ می‌بوسی 

مرا نیز به یاد بیاوری .


محبوب من 

محبوب دور افتاده‌ی من 

با من بزن پیاله‌ای دیگر 

به سلامتی باغ‌های معلق انگور”

#الیاس علوی  

                                                                                                                                                                                                                          


                                                                      همیشه شاد باشید 

در پیش بی دردان چرا فریاد بی حاصل کنم

گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم

در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل

من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم

اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای

آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم

زآن رو ستانم جام را آن مایه آرام را

تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم

از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او

تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم

روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم

خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم

غرق تمنای توام موجی ز دریای تو ام

من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم

دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی

چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم

رهی معیری



                                                      ایام به کامتان 

قیصر امین پور


صبح یک روز سرد پائیزی - روزی از روز های اول سال 


بچه ها در کلاس جنگل سبز - جمع بودند دور هم خوشحال 


بچه ها غرق گفتگو بودند - بازهم در کلاس غوغا بود 


هریکی برگ کوچکی در دست! - باز انگار زنگ انشاء بود


تا معلم ز گرد راه رسید - گفت با چهره ای پر از خنده 


باز موضوع تازه ای داریم - آرزوی شما در آینده 


شبنم از روی برگ گل برخواست - گفت میخواهم آفتاب شوم 


ذره ذره به آسمان بروم - ابر باشم دوباره آب شوم 


دانه آرام بر زمین غلتید - رفت و انشای کوچکش را خواند 


گفت باغی بزرگ خواهم شد - تا ابد سبز سبز خواهم ماند 


غنچه هم گفت گرچه دل تنگم - مثل لبخند باز خواهم شد


با نسیم بهار و بلبل باغ - گرم راز و نیاز خواهم شد


جوجه گنجشک گفت میخواهم - فارغ از سنگ بچه ها باشم


روی هر شاخه جیک جیک کنم - در دل آسمان رها باشم


جوجه کوچک پرستو گفت: - کاش با باد رهسپار شوم 


تا افق های دور کوچ کنم - باز پیغمبر بهار شوم 


جوجه های کبوتران گفتند: - کاش میشد کنار هم باشیم 


توی گلدسته های یک گنبد - روز و شب زایر حرم باشیم 


زنگ تفریح را که زنجره زد - باز هم در کلاس غوغا شد


هریک از بچه ها بسویی رفت - ومعلم دوباره تنها شد


با خودش زیر لب چنین میگفت: - آرزوهایتان چه رنگین است 


کاش روزی به کام خود برسید! بچه ها آرزوی من اینست

 شعر پاییز اخوان ثالث
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش.
باغ بی برگی،
روز و شب تنهاست،
با سکوت پاکِ غمناکش.
سازِ او باران، سرودش باد.
جامه اش شولای عریانی‌ست.
ورجز،اینش جامه ای باید .
بافته بس شعله ی زرتار پودش باد .
گو بروید ، هرچه در هر جا که خواهد ، یا نمی خواهد .
باغبان و رهگذران نیست .
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست
گر زچشمش پرتو گرمی نمی تابد ،
ور برویش برگ لبخندی نمی روید ؛
باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟
داستان از میوه های سربه گردونسای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید .
باغ بی برگی
خنده اش خونیست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش میچمد در آن .
پادشاه فصلها ، پائیز .


                            روزگارتان پر از رنگهای شادی بخش

برای من که در بندم 

چه اندوه آوری ای تن 

فراز وحشت داری 

فرود خنجری ای تن 

غم آزادگی دارم

 

به تن دلبستگی تا کی ؟

به من بخشیده دلتنگی 

شکستن های پی در پی 

در این غوغای مردم کش 

در این شهر به خون خفتن 

خوشا در چنگ شب مردن 

ولی از مرگ شب گفتن 

چرا تن زنده و عاشق 

کنار مرگ فرسودن 

چرا دلتنگ آزادی

 

گرفتار قفس بودن 

قفس بشکن که بیزارم 

از آب و دانه در زندان 

خوشا پرواز ما حتی

 

به باغ خشک بی باران...

از ایرج جنتی عطائی



                                                                                  ایام به کامتان